ការអប់រំកុមារតូចនៅក្នុងយុគសម័យបដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មទី៤

បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មទីបួន ឬដែលគេហៅជាញឹកញាប់ថា ឧស្សាហកម្ម ៤.០ កំពុងមានឥទ្ធិពល​យ៉ាងខ្លាំង​លើ​របៀប​បណ្តុះបណ្តាល​មនុស្ស​ជំនាន់ថ្មីនាពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ ដើម្បី​ឱ្យ​ពួកគេ​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់ទីផ្សារ​ការងារ​នាពេល​អនាគត។

តាមការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​របស់អ្នកអប់រំពិភពលោក កុមារ​ថ្ងៃនេះ យ៉ាងហោចណាស់​ត្រូវ​ដូរ​ការងារ​៧ដង​ក្នុង​មួយ​ជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយ​ការងារ​ចំនួន៥ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ការងារទាំងនោះ គឺនៅមិនទាន់​មានរូបរាង​នៅ​ឡើយ ហើយ​គេ​ក៏​មិនដឹងដែរថា អ្វីដែលកុមារកំពុងរៀន​នៅ​សាលា​នាពេលបច្ចុប្បន្ន វាឆ្លើយតប​ទៅនឹង​ការងារ​ក្នុង​រយៈពេល​១៥ឆ្នាំទៀតដែរ​ឬទេ? ហើយ​បើតាម​ការ​សន្និដ្ឋាន នៅ​ឆ្នាំ២០៣០ មនុស្ស​វ័យក្មេងជាងពាក់កណ្តាល នឹង​គ្មានការងារធ្វើ ដោយសារ​តែ​ម៉ាស៊ីនធ្វើជំនួស ខណៈសមត្ថភាព​របស់ពួកគេ​មិនឆ្លើយ​តបទៅនឹង​តម្រូវ​ការ​ការងារ​នៅ​ក្នុងឆ្នាំ​២០៣០នោះ។ ដូច្នេះ តើគេនឹងអប់រំកុមារតូចយ៉ាងដូចម្តេច​នៅ​ក្នុងបរិបទបដិវត្តឧស្សាហកម្មទី៤នេះ?

លោកជំទាវ គឹម សេដ្ឋានី រដ្ឋលេខាធិការ​ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា និង​ជាអ្នកជំនាញអប់រំកុមារតូច មានប្រសាសន៍ថា តាំងតែពីឆ្នាំ២០១៨ នៅក្នុង​វេទិកា​សេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក គេ​បានបង្ហាញថា នៅ​ក្នុង​បដិវត្ត​កម្មឧស្សាហកម្មទី៤ បំណិនសតវត្សទី២១​ គឺអ្នកអប់រំ​ត្រូវ​យកចិត្ត​ទុកដាក់​ទៅ​លើជំនាញ​គ្រឹះចំនួន១៦ ដែលជា​តម្រូវការ​របស់​សិស្សានុសិស្ស ដើម្បីត្រៀម​លក្ខណៈ​នៅ​ក្នុង​ការ​ឆ្លើយតប​ទៅនឹង​តម្រូវការ​ទីផ្សារ​ពលកម្ម ដែលមានជាអាទិ៍ ៖ សមត្ថភាព​លើការសរសេរ និង​អាន, សមត្ថភាពលេខនព្វន្ត, សមត្ថភាពផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត, សមត្ថភាព​ផ្នែកបច្ចេកវិទ្យា ICT, សមត្ថភាពផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ​, ការយល់ដឹងពីវប្បធម៌ និង​ពលរដ្ឋល្អ, ការគិតពិចារណា និងដោះស្រាយបញ្ហា, ការច្នៃប្រឌិត, ទំនាក់ទំនង, ការធ្វើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ, ការចង់ចេះចង់ដឹង, គំនិតផ្តួចផ្តើម, ការតស៊ូ និងភាពអត់ធន់, ការបន្ស៊ាំ និងការទទួលយក, ភាពជាអ្នកដឹកនាំ និង ការយល់ដឹងពីសង្គម និងវប្បធម៌។

លោកជំទាវ គឹម សេដ្ឋានី បានបញ្ជាក់ថា គេបានធ្វើការ​សិក្សា​ទៅលើ​ក្រុមហ៊ុនធំៗ​ចំនួន៩០០នៅ​លើពិភពលោក ហើយ​រកឃើញថា ក្រុមហ៊ុន​ដែលជោគជ័យ ភាគច្រើននៃបុគ្គលិករបស់​គេ គឺមានជំនាញទន់​ច្រើនជាងបុគ្គលិក​ដែលមានជំនាញរឹង។

“ជំនាញទន់ គឺជា​ជំនាញដែលពាក់ព័ន្ធបំផុតសម្រាប់អនាគត។ ការងារដែលសូម្បីតែបញ្ញាសប្បនិម្មិត (AI) មិនអាច​ជំនួសបានដែរនោះ គឺជា​ការងារដែលត្រូវការបុគ្គលិកលក្ខណៈ​រឹងមាំរបស់មនុស្ស”

បើតាម​អ្នកប្រាជ្ញខាងកុមារតូច​និយាយថា អន្តរាគមន៍​កុមារ​ក្នុងវ័យដំបូង គឺសំខាន់ណាស់សម្រាប់​ការអភិវឌ្ឍមូលធនជំនាញមិន​មែនពុទ្ធិបញ្ញា និងមូលធនជំនាញពុទ្ធិបញ្ញា។ លោកជំទាវពន្យល់ថា កុមារតូច​មានការ​អភិវឌ្ឍ​នូវ​ចំណេះដឹង បំណិន គឺអាស្រ័យ​ទៅលើបរិបទ​ដែលពួកគេ​ទទួលបាន ពោល​គឺអាស្រ័យ​ទៅ​លើ​សង្គម​ដែលគេ​រស់នៅ ជាមួយ​នឹង​ការអប់រំ​ ហើយ​ការ​ផ្តល់​នូវបំណិន​ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ទាំង​បំណិនបញ្ញា ដែលគេ​ហៅថា បំណិនរឹង និងបំណិនពុទ្ធិមិនមែនបញ្ញា តាំងពីកុមារតូច គឺវាបានលូតលាស់ ហើយ​វាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍខ្លួនរបស់ពួកគេ​ពេញមួយ​ជីវិត។

សរុបមកវិញ ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ឌីជីថល ការផ្តោតលើការអប់រំកុមារតូចត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរពីការទន្ទេញចាំ ទៅជាការអភិវឌ្ឍជំនាញច្នៃប្រឌិត ភាពអត់ធ្មត់ និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ដើម្បីត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់ការ​ចូលរៀន​នៅ​បឋមសិក្សា និង​ការ​ទទួលយក​នូវ​ការ​អប់រំពេញមួយជីវិត។ នេះជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការរៀបចំមនុស្សជំនាន់ថ្មីឱ្យឆ្លើយតបនឹងសង្គមដែលមានបច្ចេកវិទ្យារីកចម្រើន៕